Czekam na pociąg,

którego nie ma w rozkładzie.

Wszystkie myśli już dokładnie spakowane mam,

na zegarek patrzę już coraz rzadziej.

Spokój owiewa gorące skronie od ran.



ref.

Nikt mnie nie zmusi, żebym żył

tak jak ja sam tego nie chcę.

Nikt mi nie powie, żebym był innym,

jeśli tego nie chcę.

Nikt mnie nie zmusi, żebym żył

wśród tych, gdzie tylko forsa liczy się.

Nic więcej.



Przez nią moje serce jak kawałek lodu

Nieczułe na piękno, którego coraz mniej

Zesztywniałe ręce, już nie czuję głodu

Na dotykanie, na obejmowanie jej



ref.

Nikt mnie nie zmusi... 




























Zobacz, jak się wszyscy gapią;

prowokujesz, mądrzysz się.

Może byś się wreszcie zamknął,

wszystko zawsze lepiej wiesz.



Myślisz, że słuchają cię,

sam już nie wiesz, czego chcesz.

Każdy widzi, kto jest kto;

nie, nie, nie tłumacz się.



Nie ma walki bez powodu,

a Ty ciągle walczyć chcesz.

Kiedyś wreszcie umrzesz z głodu,

w jakiś kanał wpuszczą cię.



Ludzie żyją, tak jak chcą,

każdy robi, to co chce.

Myślisz, że zmieniłeś coś...

nie, nie, nie tłumacz się.



Nie ma takiej wolnej myśli,

której byś nie zgłębił już,

a na jawie zimny prysznic

i na gardle ostry nóż.



Komu teraz powiesz coś?

Kogo teraz uczyć chcesz?

Czujesz tylko żal i złość.

Nie, nie, nie tłumacz się.